-
کتاب Harry Potter: The Cursed Child از J.K Rowling
این کتاب در اصل یک نمایشنامه است، و به صورت داستان و یا رمان نوشته نشده. این کتاب اولین کار نمایشنامه نویسی J.K Rowling هستش. همین خودش موضوع جالبیه من تا قبل از این نمایشنامه نخونده بودم یا حداقل یادم نیست اگه قبلا هم خونده باشم (البته میدونم نخوندم).
دنیای هری پاتر همیشه برای من دنیای شگفت انگیزی بوده، دنیای پر از جادو های باحال، مثلا یه جا بشینی بعد گوشیت رو لازم داشته باشی به جای اینکه پاشی میگی Accio بعد گوشی میاد سمتت :D. (آدم احساس میکنه هر مشکلی داشته باشه حل میشه تو این دنیا)
راستی Accio معنی خاصی نداره سرچ نکنید :). در اصل این یک spell تو دنیای هری پاتر هستش که میشه اجسام رو به خودتون نزدیک کنید.
اگه قبلا سری کتابهای هری پاتر رو خونده باشید، ممکنه این کتاب کمی براتون عجیب باشه اونم بخاطر همون نمایشنامه بودنش میگم.
در اصل تو هر Act یه سری Scene داریم که اول محیط رو کامل توضیح میدن، مثلا الان قراره کجا باشیم و محیط چه شکلی باشه و کاراکتر ها چطوری تو صحنه قرار گرفتن و بعد dialogue کاراکترها رو میتونید بخونید. من شخصا خیلی راحت تونستم تو ذهنم همه رو مجسم کنم و به نظرم خیلی جذاب بود :).
پیشنهادم اینه این کتاب رو همراه فایل صوتیش بخونید فایل صوتیش خیلی خوب و روان هستش و خوندن نمایشنامه رو خیلی جذاب میکنه.
در کل کتاب داستانی بین harry potter و پسرش رو روایت میکنه که یه ماجرای جذابی رو به نمایش میزارن.(نگران نباشید spoil نمیکنم). اگه کتاب رو خوندید اینجا نظرتون رو بگید.
نظر The New York Times:
“A compelling, stay-up-all-night read… The suspense here is electric and nonstop.” — The New York Times
نظر ShadowHunter یکی از خوانندگان کتاب :
3 1/2 stars. I completely get why many HP fans will be disappointed with this, but I have to admit: I really enjoyed it. I’d love to see this story play out on stage.
So yeah, I understand the sad feelings. Harry Potter and the Cursed Child has a completely different vibe. Aside from being a play, it’s also a more mature, character-driven, less magical story. It does not feel like an eighth Harry Potter book at all; there’s a real disconnect between this play and the other seven novels. And you know what? I’m so glad.
I guess it’s just what you’re hoping for. To be honest, I never wanted another Harry Potter book. The thought of extending a series I loved so much actually made me NOT want to read this. I got to the end of Harry Potter and the Deathly Hallows and thought it was magical perfection – the story had completed its arc in full and I put it aside feeling a slight melancholy, but a whole lot of satisfaction. I didn’t want more.
However, if you went crazy needing more from the HP series, you’ll probably be disappointed by this. If you feel there’s a gap where something HP is missing, then I don’t think this will fill it. Separate the two in your mind, and you have a better chance of liking it. Because this is something different – and I’m happy about it.
First, of course, it’s a play. Right away it’s going to be something unlike what we’ve seen before. I don’t usually love to read plays, especially modern ones, but this one is very readable because the dialogue is wonderful. I don’t know why people are saying “it’s so obvious JKR didn’t write most of this” because I think her style is all over it – the very fact that this play (which is meant to be viewed on stage) can be just as easily read like a book tells me JKR had a lot of input.
Also, it’s funny. Much more consistently comical than the books, but with the same style of humour – i.e. lots of Ron being a buffoon.
Hermione: If some part of Voldemort survived, in whatever form, we need to be prepared. And I’m scared.
Ginny: I’m scared too.
Ron: Nothing scares me. Apart from Mum.The plot leaves a little something to be desired. Again, it feels different from the main series. It’s not so much about the world and magic, but more about relationships, conflicts (particularly between Harry and Albus) and the dialogue between characters. I suppose this makes more sense in a play, where the story unravels through dialogue and not through an omniscient narrator.
And, as I touched upon earlier, it feels… older. I don’t know how well kids will appreciate the jokes about growing old and how Ron now says “oof” every time he sits down. Or the family drama between Harry and his son, Albus. But I liked it.
I’m happy with this addition. I truly am. If it had been too similar to the seven novels, I feel it would have risked reopening a series that had been closed in a great place. Instead, we have something very unique and, for me, very entertaining. Some of the staging directions also leave me excited about seeing the play (when I win the lottery or acquire a magic wand, maybe).
One thing I have to say that I said in another comment thread: NOW, it’s time to stop. This was a risky experiment and it turned out to be fun, but JKR needs to leave this world alone now. I really do not want to read about old-age Harry, Ron and Hermione rolling around in magical wheelchairs. So, just stop.
-
4 پاسخها
-
مرسی میلاد بابت این معرفی خوب
یکی از بهترین نوع های خوندن به نظرم خوندنیه که ازش لذت ببریم. انگلیسی ها بهش میگن Reading for pleasure. متاسفانه توی فرهنگ ما کمه. انگار هر چیزی باید خیلی جدی و مهم و هدفمند باشه. در حالیکه همین تجربه شیرین خوندن و لذت بردن میتونه یه هدف عالی باشه واسه کتاب خوندن.
این نوع خوندن بیشترین فایده رو هم برای سطح زبانمون داره. یعنی وقتی اصلا حواسمون به مسئله زبان نیست چون درگیر محتوای اون کتاب (یا فیلم و …) هستیم داریم بهترین کاری که میشه واسه زبانمون کرد رو انجام میدیم.
در مورد هری پاتر
راستش من کتابهاشو کامل نخوندم
فیلمهاشو دیدم
گاهی هم فصلهایی از کتابهاشو میخوندم یا گوش میدادم
ولی کاملش نکردم
انتشارات جنگل کتابهای هری پاتر یا Game of Thrones رو با کیفیت خیلی عالی و قشنگی چاپ میکنه. هر وقت میرم مرکز انتشارات جنگل، با علاقه کتابهاشو ورق میزنم و میگم کاش میتونستم اینهارو بخونم. شاید یه روزی رفتم سراغشون :D
-
درسته هیوا متاسفانه مشکلات خوندن ما ایرانی ها یکی دو تا نیست، من از این دنیاهای فانتزی واقعا لذت میبرم و البته برای خیلی ها هم ممکنه جذاب نباشه.
نمیدونم دقت کردی یا نه ولی هر کتاب تخیلی یا فیلم خوب هستش تو انگلیس ساخته میشه. harry potter, lord of rings, hobbits و حتی همین game of thrones :)) کلا کشور جادویی هستش.
-
آره نکته جالبیه
ژاپنی ها هم در زمینه انیمیشن و انیمه تقریباً به همین شیوه صاحب سبک و پیشرو هستن
-
اره درسته، تو بعضی از انیمه ها صحنه هایی که میبینیم، مکانها و … بیشتر از جاهای مختلف کشورشون میان و نقاشی میکنن و همون رو به نمایش میزارن و کار فوقالعاده جالبیه به نظرم.
ولی در رابطه با انگلیس چون شهر قدیمی هستش و بیشتر قسمت های کشورشون رو هنوز اون بافت قدیمی تشکیل داده.
کلا به در و دیوار نگاه میکنی کلی خیال بافی میشه کرد و توش هزار داستان مثل هری پاتر در آورد. 😁
-
-
-
برای پاسخ دادن ورود کنید.