مدیریت دانش برای استفاده از آن

اگر در این قصیده سعدی، سخن را همان دانش در نظر بگیریم، رویکرد و یکی از ارزش‌های بنیادی ما به خوبی توسط سعدی توضیح داده می‌شود:

سعدیا گرچه سخندان و مصالح گویی

به عمل کار برآید به سخندانی نیست

در فرهنگ‌های مختلف دنیا چنین اصطلاحات و موعظه‌هایی وجود دارد.

اما گاهی نه تنها هدف ما از دانش، به کار بردن آن نیست، بلکه کسب دانش تبدیل به مکانیزمی دفاعی برای عمل کردن و کاری نکردن می‌شود. یعنی بیشتر کتاب می‌خوانیم، بیشتر یاد می‌گیریم اما کمتر عمل می‌کنیم. در واقع حامل دانش می‌شویم، نه عامل آن.

رویکرد ما در این دوره برعکس خواهد بود. ما به جای حمل دانش، می‌خواهیم به آن عمل کنیم.

قصد داریم دانش موجود در حوزه مرتبط به کار و زندگی خود را جذب و هضم کنیم تا به کمک آن کار و زندگی خود و اطرافیان خود و اگر بتوانیم کار و زندگی دیگران را بهتر کنیم.

ممکن است این موضوع بدیهی به نظر برسد، اما خواهیم دید که این شعار اگر در تمام طول فرآیند کسب و دانش نهادینه نشود، بدون آنکه ما آگاه باشیم، خواهیم دید که در عمل به دانش ناکام خواهیم ماند در نتیجه خواهیم دید که فقط در حال حمل آن هستیم.