بدن با عملکرد بالا، شایسته سوخت بهتری است

بیایید برای لحظه‌ای صادقانه به رفتارهایمان نگاه کنیم.

ما برای ماشین‌ یا وسایل الکترونیکی‌مان وسواس زیادی به خرج می‌دهیم. اگر یک ماشین خوب داشته باشید، آیا ارزان‌ترین و بی‌کیفیت‌ترین روغن یا بنزین را درون باک آن بریزید؟ قطعاً نه. در ارتباط با ماشین و بعضی وسایل، به کوچکترین صداهای موتور حساس می‌شوید و بهترین سرویس‌ها را برایش فراهم می‌کنید. چرا؟ چون می‌خواهید عملکرد آن ضعیف نشود.

اما نکته‌ی طنزآمیز و تلخ ماجرا اینجاست: آن ماشین، هرچقدر هم که گران‌قیمت و مهمی باشد، در نهایت یک وسیله‌ی «قابل تعویض» است. اگر خراب شود، قطعاتش عوض می‌شود و اگر به طور کلی خراب شود، می‌توانید یک ماشین دیگر بخرید یا بدون ماشین سر کنید. چنین وسیله‌ای، یک دارایی قابل تهیه است که با گذشت زمان مستهلک می‌شود و ارزشش را از دست می‌دهد.

در مقابل، به بدن خودتان نگاه کنید. این تنها مرکبی است که برای یک بار تجربه زندگی در این دنیا در اختیار دارید. بدن یک وسیله قابل تهیه نیست که بتوانید در ۵۰ سالگی آن را پس بدهید و یک مدل جوان‌تر و سالم‌تر بگیرید. شما با همین یک بدن به دنیا می‌آیید و با همین بدن از دنیا می‌روید.

با این حال، ما اغلب به صورت مخرب و با بی‌رحمی با آن رفتار می‌کنیم؛ سوخت‌های ارزان، فرآوری‌شده و سمی را وارد آن می‌کنیم و انتظار داریم به خوبی کار کند.

ما انتظار داریم پوستمان شفاف، درخشان و بدون آکنه باشد، در حالی که خوراک التهاب‌آور به آن می‌دهیم؛

انتظار داریم صبح‌ها با انرژی انفجاری از خواب بیدار شویم و در طول روز بدون خستگی و «مه مغزی» کار کنیم؛

و حتی انتظار داریم در خصوصی‌ترین لحظات زندگی، عملکرد جنسی قدرتمند، میل بالا و هورمون‌های کاملاً متعادلی داشته باشیم.

انگار که باک ماشین مسابقه را با نفت سیاه و بی‌کیفیت پر کنیم و توقع داشته باشیم که هم رکورد سرعت را بشکند و هم موتورش هرگز به صدا نیفتد.